çıkış

Konuşacak kelimelerim kalmıyor bazen.Tükeniyor hepsi."Anlatacak çok şey var "diyemiyorum,"Dinle dinle bak noldu" diyemiyorum,ya da şebeklik sınırlarımı zorlayamıyorum.Korkuyorum o zaman kapalı bir kutuya girmek istersem diye korkuyorum.Kendime dönmekten korkuyorum.Kendimle kalmaktan,ama o anda sadece yalnız kalmak istiyorum sanırım.Çok nadirdir belkide böyle anlar.Belli zaman dilimlerine serilir yatar sonra kalkar giderler,ama ürküyorum sanırım.Kalıcı olmaları galiba ürküten.Kiracı olmak istemelerinden ürkmelerim.
Güçsüzlük müdür susmak, ya da olduğun gibi gözükmezken baskalarıyla yüzlesmek istememek.Herzaman gülerken görmüstür onlar seni."Hep gülüyor ulan ne güzel!"demiştirler.Sanki seni öyle gördüklerinde"Ah canım o da susuyormus,o da güçsüz demek ki hayata karsı" demelerini istememekten gelen bişi sanırım bu kabuk,bu kaçış.
Kimden kaçıyorum ki diye de düşünürsün.seni fazla iyi tanıyanlardan kaçamazsın ki,bir sesinin bozukluğuna,bir tınısına bakar onların bütün ruh haritanı çıkartmaları.
Dostluk bu mu?Evet bu sanırım.Birlikte hissedebilmekten sonra gelen ikinci kriter dostlukta onu çabucak çözmek sanırım.Bazen "Lanet olsun ulan kaçamıyorum çözme beni" demek istiyorsun.ama iyi ki de çözüyorlar.Sesini duymayı özlediğinde aradığın tek biri varsa,onu yanında hissetmek seni mutlu kılıyorsa şanslısın demektir.Kaybetmekten kork,depremlerden kaçın.sımsıkı sarıl yanındayken.Zamanı yakala kayıp gitmesin elinden şimdiler.
Bu yüzdendir ya ölümlerden korkmam.seni,sizi kaybetmekten korkmamdır.Yoksa ölmek ne ki?Sadece toprakta yok olmak,ama sizlersiz bir hayat zor sanırım.Sanrı nedir ki ! Kesinlikle öyle!
Dün karşımda oturan beşerin,aynı anda aynı kelimeyi söylediğim,ağladığımda ağlayan,güldüğümde gülen,ağladığında ağladığım güldüğünde güldüğüm,sevindiğimde sevinen kendi sevinci gibi paylaşan ve aynı şekilde sevincini paylaştığım içimde hissettiğim birinin gitmesi nasıl birşey düşünmesi bile beni yoruyor.Derin derin nefes alma isteği uyanır içimde sanki kapalı bir yerde kalmışcasına.
Bu kadar hayatımdan olduklarında,bu kadar karıştığımızda birbirimizin içine girdiğimizde korkuyorum.Gitmelerinden çok korkuyorum.Bişi olmasından filan işte..
Neyseki şimdi güzel.geleceğe bakarken korkuyorum ama şimdi beni huzurlandırıyor.
Kabukları açmak istiyorum o zaman."Şimdi!" diyorum.Şimdi değilse hiçbirzaman.Hayat kendini kendine çekebilceğin ve bütün kıymetlilerinle zaman geçirmeyi erteleyeceğin kadar uzun değil,bu akdar cömert değil hayat,müsade etmiyor mutluluları yakalayınca kullanmalı.Sonuna kadar eksilere düşene kadar.Nasılsa kaşıkla verip sapıyla çıkartır hayat onu,ama şimdi güzel işte.
Şimdi aydınlık..