back2black.

bi kaç gündür ilk kez blog yazacakmış gibi sayfayı açıp açıp kapatıyorum, uzunca süre açık kalıyor, bazen birşeyler yazıyorum sonra " hayır olmadı bu değil " diyorum kapatıyorm. şimdi yazdıklarım " heh oldu " kısmından kopup gelmiyorlar kesinlikle. sadece " yazmaya başla, bir şekilde gitmek istediği yeri bulacak demek istenenler" kısmından. belli bir cümlem yok sana anlatacak blog. hikayelere sarmak istemiyorum beni ve benden olan kimseleri, şeyleri. hikayelere sardıkça cümlelerin içinde kayboluyorum. cümlelerin içinden çıkamıyorum, -ebilmek fiilim kayboldu sanki. su altı belgesellerinden haz etmesemde örneğim orda gelecek, su altı belgesellerinde çalan şarkıdan bahsetmeyeceğim hayır, o bluk bluk ses varya, hani böyle basınç var böle balonun içinde gibisin. heh işte öyle bişi var, hem de sanki bütün ağırlığım suya doğru eğilmiş ve suyun içinde öylece asılı kalmış gibi. sürekli aynı insanlarla karşılaşıp aynı yerlere gitmek, ama her seferinde ilk kez olmuş gibi hissetmek, herkesin her zaman yabancı gelmesi, hiçbir şeyin tanıdık gelmemesi gibi bişi.. jamais vu gibi bişi.