Nedensiz bir yolculuktan sonra geçen kıvılcım süreci
Karanlık iki odanın holünde yanan gece lambası yolculuğu süreci
Sürekli öğrenmeye kurulu insan denen sudan yapılma varlıklar
Her daim atılan kazıklar
Ve öğrendim yine hayat seni tadında kurulan kelime topakları
Her sürecinde birşey öğretiyor
İlk nefesinden son nefesine kadar geçen ışık yolculukları
Fon kartonları kadar çeşitli renkleri
İlk nefeste aldığın kokuyla şefkati
Sonrasında ihtiyacın olunca ağlayarak dert anlatmayı
Yürümeyi,koşmayı,konuşmayı,okumayı,yazmayı..
Ve,sevmeyi,nefret etmeyi..
Beraber serpmeyi küçücük yüreklere
Sevgi ve nefreti aynı anda dengede tutabilmeyi öğretiyor hayat
Hep öğretiyor,her adımda
Özlemeyi,pişman olmayı
Ne yazık ki,keşke demeyi öğretiyor
"Keşke şimdi burda olsan"demeyi öğretiyor
Öğrendikçe,yol kat ettikçe
Daha da doğrusu kat ettim zannettikçe,
Tam tersine dolanıyor insan
Söylemek istediklerini dolandırmaya
Düşüncelerini dolambaçlaştırmaya başlıyor
Karmankarışıklaşıyor öğrendikçe
Hayat her zaman birşeyler öğretiyor
Öğrendikçe ağırlaşıyor kanın akışı
Düşündükçe kuyulaşıyor
Taş atınca ses duyamayacak kadar derin oluyor
"Keşke gitmseydin,hep kalsaydın"
Bu melodi kulakta çınlayınca
Öğrendiklerini unutmak başa dönmek istiyor insan
Karanlık koridordaki ilk ışık hüzmesine
Hiçbir zaman "özledim ama sen gelmeyeceksin ki"
Demek istemiyor,öğrendiği bu tecrübeyi silmek istiyor işte..
Bilye dolu kavanozu kırıp
Boşaltmak istiyor tüm özlemi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder