bazen liseyi çok sık hatırlıyorum. aslında liseyi hatırlamak şu anlamda hatırlamak. hani koşulsuz şartsız gidiyorsundur bir yere ve bir çaba harcamadan birliktesindir şimdi gün sonunda yanında görmek istediklerinle. bu anlamda çok sık anıyorum liseyi, ama aramıyorum. sadece anıyorum. " şimdi " diyorum " evet tam şimdi şu anda şu bir sürü sınava bir sürü yapılması gerekenlere rağmen herşeyi durdurup birşeyler yapalım boşver" dediğim zamanı istiyorum belkide. hayat bir şekilde farklı yerlere götürüyor. bir şekilde şekil değiştiriyor. bireysel anlamda değil. bazan bireylerde de değişiklik yapıyor da, şimdi o değil dediğim.
beklemek büyük bir sorun oluyor bazen. o anda orda olayım diyorsun bir heyecanla çabukçana. ve aynı çabuklukta hayal kırıklığıyla beraber yapamayacağın geliyor aklına, gidemeyeceğin. orası dediğin yerde olamayacağın. " uzaktan yardım al " butonu yok gerçek hayatta, maalesef. olsa fena olmazdı en azından o zaman beklemek olmazdı.
güzeldi dediklerim daha çok spontane olanlar sanırım. hayatımızda spontaneler çoktu. planlamadan güzeldi galiba herşey. hem o zaman daha az aksıyordu. ve beklemiyorduk. ne varsa vuk'u bulan kötü anlamda daha çabuk kapanıyordu. şimdi daha tekil. düşünsel anlamda çoğul da varlıksal olarak daha tekil. mecburi tekillik. yapacak bişi olmayan anlarda tekillik vs.
ne dersin bu da geçer mi?
bir sürü ' bu ' var .
hangi ' bu '?
ha bu arada; kasım gelmiş hoş gelmiş.
amanngzel.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder