amaan.

bazen insanların " senden beklenen bunlar: " şeklinde listelediği şeyler oluyor. ne bileyim. okul kazanmak, aileye sorumluk filan. bunlar biraz fasaryadan. artık sadece okulu bitirip elim bir iş tutsun diye bekliyor anam babam benden. ben onlardan çok daha fazlasını bekliyorum. ya da hiçbişi beklememelerini, benim istediklerimi onların beklentisi gibi görmelerini bekliyorum filan. karşmaşıkça gibi ama net. bunlar rahatsız edebilir zaman zaman da beni etmiyor. neyseki kariyer anlamında istedikleri ve istediğim gibi şimdilik. ekstra heveslerimi saymazsak. onlara da sıcak bakıyor gibiler. e güzelmiş o vakit ne beklenenlere takıldın diyebilir insan bu söylemler doğrultusunda. gelecek olduğum bir yer var aslında. ve aslında bir konu var. düşünmek istemiyorum bazen. bazense bir kafama takılıyor ki bilög inan ki geceleri uyuyamıyorum cinsinden. uzağa gidenlerin bir beklentisi vardır geride kalanlardan. geldiklerinde herşeyi eskisi gibi bulmak. hani bundan korkar insan giderken zaten. ben gitsem ben de tırsarım o ayrı. ama büyük bir sorumluluk bu. geldiğinde bir şeyler değişmiş olur mu?! diye düşünmeden edemiyor insan. bir beklentileri daha vardır gidenlerin. kesinlikle onlar giderken üzülünsün ve uzakta oldukları süre zarfında ilgi azalmasın ve özlenilsinler. olağan ve olağandışı. istemsiz aslında bu. çok insani ve çok bencilce kesinlikle. ha kim bu bencilliği yapmıyor bilmiyorum da bence herkes yapıyor. herkes bişiler değişmesin diye bekliyor. görmeyince konuşmanın yetmediği anlar oluyor. bir şeklde birileri gidince bir yerlere ne kadar yakın olduğu mühim değil. kardeşin annen baban dahi olsa bir şekilde bir farklı boyuta geliyor ilişki. en göze çarpan şeyleri konuşmaya, can sıkan şeylerden az bahsetmeye, kafanızı kurcalayan şeyleri görmediğinize değil de " hadi gel bi kahve içelim hem de şu x durumu konuşalım" diyeceğinize açıyorsuuz konuyu. bu da en az beni özlesinler ve hiçbişi değişmesin döndüğümde beklentisi kadar normal.
hepsi doğal doğal olmasına da. gidenler dönünce nolacak ne bok yiyecez eskisi gibi olur mu herşey ne bileyim ben çok kafam karışıyor bazen blog. kendimi kötü ve beklentileri yerine getirmemiş suçluluk duygusuyla ihya olmuş gibi hissediyorum. dertlere düştüm bilög.
" tek derdin bu olsun la bebe " denilir bence buna da.
ya lan neyse susuyorum.