Gün henüz ışıyordu. aydınlık rahatsız etmiyordu şuanda onları. Güneş gözünde doğar ve
uyanırsın uykudan., tam ketenin arkasından sızar güneş içeri, sonrası sövgü. Bu,adam için
pek geçerli bir önerme değildi şu dakika . Uykuya henüz dalmıştı, zordu tekrardan
uyanması. Yatağın direkt yerle temasından mı yoksa sonbahara yaklaşıldığından mı
bilinmez üşümüştü. Pikeyi boynuna kadar çekmişti. Cenin pozisyonunda yüzü kadına dönük
uyuyordu. Kadınsa saçlarıyla oynuyor, yüzünü okşuyordu adamın. Işık yaratıcıydı bugün. Bir
taksim yaratmıştı adamla kadın arasında. Işığın süzülüşüne bakıyordu kadın. Dün geceyi
düşünüyordu. Hareretli bir tarşıymaydı. Kimin ne kadar yarası vardı bitiminde bakmaya bile
zaman kalmamıştı. Yaralar öyle çoktu ki aslında. Öncekiler şimdikiler biriktirme kutusu
yapmışlardı sanki sol taraftan sarkan. Ne varsa atmışlardı içine. Ne varsa sevmelerine engel
olacak. Ne varsa üzecek hepsini bir yere kaldırmışlardı. Bir daha çıkmaz demişlerdi.
Atılanları bir daha çıkartmamıza gerek kalmaz. Beklenmedik bir anda çıkmaz mı zaten kötü
olan şeyler. Çok mutluyken ölmek gibi. Sanki mutluyken ölünmezmiş gibi. Nerde kaldıysam
ona devam edeyim ben. Dağınıklık hoş olmuyor.
Kavga ettikleri nedeni bile unutmuşlardı. Dışarı çıkacaklardı da gidilecek kişiler mi
kararlaştırılamamıştı. Öyle saçma bir şey. Kutunun altına çökenler üstüne en son geleni
gördürtmemişti. Şimdi herşey sakindi. Geceye doldurup başka gezegenlere yollamışlardı
tüm hüzünleri. Kadın elleri adamın saçlarında gezerken mırıl mırıl şarkılar fısıldadı adamın
kulağına. Yüzünde tebessümle kabul etti b ünyesine hepsini. Tükenmez kalemle yazılmış
silgiyle silinmeyecek bir sürü kelime fısıldıyor adamın kulağına. Sözler veriyor. Bir şekilde
uyutuyor onu sakinlik nakşediyor tüm bedenine. İncinmişliğine bakıyor. Elini alıyor eline.
Sanki ne varsa ellerinde yazıyor. Bütün incinmişlikler, kendinden önce kendisi. Hepsi elinde.
Elleri elinde yıldızlara göndermeler yapıyor, güneşe öykünüyor. Şarkısını tamamlıyor. Bu bir
büyü gibi. Bütün engellere rağmen bir uçurtma uçurabiliyor o kalbinden yanında yatan
adamın kalbine. Engellerin içinde aralarına girmiş bir taksimin yanı başında yine de
büyüsünü tamamlıyor kadın. Kapatıyor perdeleri, aralarındaki taksim kalıyor. Bir olup
uykuya bırakıyorlar kendilerini ütopya duasının ardında.
uyanırsın uykudan., tam ketenin arkasından sızar güneş içeri, sonrası sövgü. Bu,adam için
pek geçerli bir önerme değildi şu dakika . Uykuya henüz dalmıştı, zordu tekrardan
uyanması. Yatağın direkt yerle temasından mı yoksa sonbahara yaklaşıldığından mı
bilinmez üşümüştü. Pikeyi boynuna kadar çekmişti. Cenin pozisyonunda yüzü kadına dönük
uyuyordu. Kadınsa saçlarıyla oynuyor, yüzünü okşuyordu adamın. Işık yaratıcıydı bugün. Bir
taksim yaratmıştı adamla kadın arasında. Işığın süzülüşüne bakıyordu kadın. Dün geceyi
düşünüyordu. Hareretli bir tarşıymaydı. Kimin ne kadar yarası vardı bitiminde bakmaya bile
zaman kalmamıştı. Yaralar öyle çoktu ki aslında. Öncekiler şimdikiler biriktirme kutusu
yapmışlardı sanki sol taraftan sarkan. Ne varsa atmışlardı içine. Ne varsa sevmelerine engel
olacak. Ne varsa üzecek hepsini bir yere kaldırmışlardı. Bir daha çıkmaz demişlerdi.
Atılanları bir daha çıkartmamıza gerek kalmaz. Beklenmedik bir anda çıkmaz mı zaten kötü
olan şeyler. Çok mutluyken ölmek gibi. Sanki mutluyken ölünmezmiş gibi. Nerde kaldıysam
ona devam edeyim ben. Dağınıklık hoş olmuyor.
Kavga ettikleri nedeni bile unutmuşlardı. Dışarı çıkacaklardı da gidilecek kişiler mi
kararlaştırılamamıştı. Öyle saçma bir şey. Kutunun altına çökenler üstüne en son geleni
gördürtmemişti. Şimdi herşey sakindi. Geceye doldurup başka gezegenlere yollamışlardı
tüm hüzünleri. Kadın elleri adamın saçlarında gezerken mırıl mırıl şarkılar fısıldadı adamın
kulağına. Yüzünde tebessümle kabul etti b ünyesine hepsini. Tükenmez kalemle yazılmış
silgiyle silinmeyecek bir sürü kelime fısıldıyor adamın kulağına. Sözler veriyor. Bir şekilde
uyutuyor onu sakinlik nakşediyor tüm bedenine. İncinmişliğine bakıyor. Elini alıyor eline.
Sanki ne varsa ellerinde yazıyor. Bütün incinmişlikler, kendinden önce kendisi. Hepsi elinde.
Elleri elinde yıldızlara göndermeler yapıyor, güneşe öykünüyor. Şarkısını tamamlıyor. Bu bir
büyü gibi. Bütün engellere rağmen bir uçurtma uçurabiliyor o kalbinden yanında yatan
adamın kalbine. Engellerin içinde aralarına girmiş bir taksimin yanı başında yine de
büyüsünü tamamlıyor kadın. Kapatıyor perdeleri, aralarındaki taksim kalıyor. Bir olup
uykuya bırakıyorlar kendilerini ütopya duasının ardında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder