...

nasıl başladı hatırlamıyorum. eğer sen hatırlıyorsan böl kelimeleri tam ortasından ve dikelim başlangıcı en baş cümle olarak. ama kimse başlangıcı hatırlamaz. kural başlangıçları hatırlamayıp dişmacununu en ortasından sıkmaktır. tatlıdan başlamaktır yemeğe. kural bu işte.
en sevdiğimiz bar mıydı orası? hani şu şarkılarını istediğimizde değiştirtebildiğimiz? artık çerezlerin ikram edildiği hani? evet duvarları ışıkları ve bize içeceklerimizi getirenleri aynıydı. büyük olasılıkla orası bahsettiğim yerdi.
önce herşey çok mu normaldi? evet. sadece içeceklerimizi bekliyorduk. gülüyorduk. kimdi yanımdaki? aslında emin olamıyorum. iki kişiden biriydi. herşey normaldi. ve mutluyduk. sonra mı? sonra ise biri geldi. aslında tanıyorduk evet. o bizi artık tanıyordu. vıcık vıcık bir yakınlıktı bu. durdurmak istiyorsun ama fark ediyorsun ki aslında hareket edemiyorsun. elektriklerin gitmesi bu anda gerçekten başına gelebilecek kötü bir şey.
gözlerini kapatıp açıyorsun. evet hoşgeldin. ve şimdi başlıyor işte hepsi.
kaç kere daha gözlerini açıp kapattığında yanında göreceksin o karaltıyı. gitmesini bekliyorsun. ama gitmiyor. gitmez zaten öyle çabuk. ıslık gibi birşey duyulan ne ki şimdi bu. birşeyler yanıyormuş gibi dışarıda saçma sapan ışıklar. ve sanki deprem oluyor. sallanıyor herşey.
ve.. sonunda ellerini hareket ettirdiğinde kulağında çok eskiden aklında kalma bir dua yankılanıyor.

evet artık uyanıksın. korkabilir, uyuyabilirsin rahatça.

bitti.