Konuşmak için yeterince bekledim. Konuşma sırasında numara alıp oturdum bankonun önüde. Sırayla çıkanları izledim. Çok kişi değildi çıkanlar. Ama sıra benim değildi. Ben değildim o anda konuşması gereken. Susmalıydım. Duymalıydım sadece. Ama susmayı bilmeliydim. Konuşmak istediklerime bir perde örmeliydim. Sınırı olmalıydı. Sınırsızlığın gerçeküstücülüğünde kaybolmamak için sürekli uyanık kalmalıydım. Bir şekilde uyanık kaldım. Tüm sınırsız kelimelerimi harflerine bölüp otuz saniye içinde kendi kendini imha eden kağıt parçaları gibi evrenin sekizbinsekizyüzseksensekiz yerine dağıttım. Emindim kendimden. Tek emin olmadığım şey daha ne kadar süre burada popomun üstünde oturacağımdı. Ayağa kalktım. Birşeyler söyleyecek gibi oldum. Bir kaç kelimeden fazlası değildi. Ama bu bile yetmişti işte zemini kayganlaştırmaya. Zemin kaydı, yer ve gök birbirine göz kırptı. Ve evet popomun üstünde ve yerde kaldığımı fark ettim. İnsanlar fazla yüksekti sanki ya da sadece bir yere oturup yukarıyı izleme sendromuydu bu. Sonra bir şekilde bıraktım aldığım numarayı elimden. Sadece kağıdımı güzel bir anı diye saklayacağım cinsten nesneler arasına kattım. Arada sırada açıp bakmaya başladım. sonra tekrardan gittim aynı yere. belkide hiç dönmediğim yere. Numara kağıdım yoktu bu sefer. Demek istediklerim de yoktu. Kimseyle birlikte oturmuyordum bu sefer bankta. Demek istediklerimi evrenin sekizbinsekizyüzseksensekiz yerine göndermiş olmam pek etkili değil. Bir süre sonra yine birbirlerini bulmuşlar. Bir top hâlindeler. Şimdi kullanabilirsin bizi iğnelerimiz yok can acıtıcı veya korkutucu değiliz diyorlar. Ama onları o kadar çok yere dağıttım ki.. Şimdi kullanması çok zor. Sanki hala harf çorbasının içinde benim harflerimin tadı olsa, benim kelimelerimin tadı olsa bir şekilde bozulacakmış gibi. Söylemekten çekinmediğim harfler dizisi öyle bir şekil belirledi ki suretime gerçekten fazla kırmızı oldu rengi. Renkte oynama oluyor muydu ? Belki de olmaması bu kadar özel kılan.
Her ne ise işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder