her şeyden sıkılma anları vardır. belli sebeplerden, insanların tavırlarından, yaptıklarından, söylediklerinden delice sıkılırsın. bir kutuya koysam da kendimi bir tek insanın yanına göndersem diyorum şu dk. bir tek sen olsan. ve o çoook uzakta olan, aramıza miller giren bir diğer insan da gelse . üçümüz otursak kedi gibi. kimseyi istemiyorum. öyle sıkıldım ki herkesten her şeyden. vıcık vıcık ilişkilerden. bişi diyemeden sadece gülmekten. yalandan beğenmekten, yalanlarla doldu etrafım. bir sürü yalan. bir mıknatıs var ben istemedikçe yanımda bitiriyor istemediğim tüm varlıkları. bu ara hayatımda saysam bir sürü insan ve saçmalıkları oldu. korkuyorum çoğundan. geriliyorum. rahat hissetmiyorum. ve yok edemiyorum hiç birini lanet olsun. neyse yavaş yavaş başladık bakalım devamı gelir elbette. şu blog'u bile an itibariyle kapatasım var filan o derece. yeryüzünden adıma dair her şeyi silsem. ne bileyim. 2+1 olsa hayatımdaki tüm kişiler. gerçekten dahasını istemiyorum. çoktular ama hiç yoktular demek istiyorum. yani hiç olmasınlar. onlar hiç uğramasınlar.
nerde çokluk orda bokluk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder